12/4/2009 - Efkar

İçimde hüzün,yüzüm gülmez bu sert kış günlerinde,
Güneş açmaz,doğa kendini gizler,ıspatıda gri gökyüzünde,
Neşem saklı,kara bulutların ardına gizlenen bencil şimşeklerde,
Beni hiç umursamadan,hüzünümün fotoğrafını çekerler,büyük bir keyifle.

Dalar gider taa uzaklara gözlerimdeki yorgunluk,
Biran beni kandırır,geçti sanırım yüreğimdeki kırgınlık,
Ellerimle gözlerimi ovuşturduğumda,
Geri sarar filmim,biranda geri gelir o derin boşluk.

Onun gözünden,kendini görmeye çalışmak,
Aşk'ın saklandığı köşeye göz dikmektir,
Ve büyüsünü bozmaya çalışmak,eşeleyip kurcalamak,
İnsanın o an büründüğü en saf anıdır,yaşamaktan korkmak.

Tabiki içinde şıkışıp kalmaktır,
Yaşanması gereken duygulardan,sıyrılmaya çalışmak.
Ve o karmaşada,asıl seni bulup onu dışarı çıkarmak.

İşte bütün sorun bu,
Değişken ruh halini kontrol altına alamamak.
Aynada kendini görüpte,sırtını döndüğünde,bir başkası olmak.

Bir kötü örnek,
Tenindeki yangını,içindeki alevle söndürmeye çalışmak,
Yada görmezden gelip,ateşe çıplak ayakla basmak.
Yada güneşe el uzatmak.

Murat ÖZALP